Un lugar en el mundo

Πόσο πιο φτωχή;

2012-01-28T15:23:00.001+02:00

'Οταν σκέφτομαι τον Αγγελόπουλο, δύο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό. 'Ενας ανόητος καυγάς σε ενα ταβερνάκι στα Εξάρχεια με μια παρέα όπου ακούστηκε η γνώμη που υποστήριζε τις ταινίες του και μια άλλη γνώμη που τά βαζε μαζί του. "Αμάν, με το ελιτίστικο του στυλ και τα βραβεία στο εξωτερικό, καλύτερα να βγουν πολλοί μικροί σκηνοθέτες μιλώντας διαφορετικές γλώσσες παρά ένας τόσο διάσημος και απόμακρος". Αυτή η γνώμη ήταν η δική μου. Λίγα χρόνια αργότερα, σέ ενα σαλόνι ενός σπιτιού στην Ισπανία, μετα το φαγητό, ένα κανάλι δορυφορικό πρόβαλε το Βλέμμα του Οδυσσέα. Κάθησα να το δω από περιέργεια και με μια κάποια νοσταλγία. Και καθώς μάκραιναν τα πλάνα, καθώς ταξίδευε η μουσική, καθώς ξέφευγε ο ρυθμός... κατάλαβα. Κατάλαβα τι ήθελε να πει. Κατάλαβα γιατί το έλεγε έτσι. Κατάλαβα, ότι είχε έρθει ο καιρός μου να καταλάβω και να δώσω μια ευκαιρία. Όχι σε εκείνον φυσικά, ούτε και στις ταινίες του. Αλλά σε εμένα. Κατάλαβα ότι ήταν καιρός πια να δώσω μια ευκαιρία στον εαυτό μου να συναντηθώ με τον ρυθμό του που τόσο εξόργιζε τους συμπατριώτες μου. Να καταλάβω τα αργόσυρτα πλάνα του για τα οποία τόσα σχόλια είχα ακούσει. Να δω κι εγώ γιατί γνωστοί μου Ισπανοί -που ουδεμία σχέση είχαν με την Ελλάδα- έκαναν δώρο ο ένας στον αλλον dvd με ταινίες του Αγγελόπουλου. Κι άρχισα να βλέπω τις ταινίες του που μέχρι τότε σνόμπαρα και έμαθα να αγαπώ τον ρυθμό του και να περιμένω. Κάποιες μου άρεσαν περισσότερο από άλλες. Κάποιες με άγγιξαν βαθιά και ένιωσα μια ζέστη στην καρδιά μου εκεί στην ξενιτιά.

Ο Αγγελόπουλος πέθανε ξαφνικά, το βράδυ μιας Τρίτης, χτυπημένος από μηχανάκι ειδικού φρουρού στην Δραπετσώνα, την ώρα που η κρατική τηλεόραση πρόβαλε την πρώτη ταινία του Γιώργου Λάνθιμου. Τα κανάλια άρχισαν την κάλυψη, στενή όσο τους το επέτρεπε η σοβαρότητα του θέματος και υπερβολική όσο το χρωστούσαν στον εαυτό τους. Μίλησαν όπως πάντα με λέξεις κλισέ "χαμός", "παρακαταθήκη", "παγκόσμια συγκίνηση". Κάποια έκαναν πως κατάλαβαν. Αν η γαλλική κρατική τηλεόραση είχε διακόψει το πρόγραμμα της για να μεταδώσει την είδηση, θα πρέπει να ήταν κάτι πολύ σημαντικό για όλους. Ανάλογα έπρεπε κι εμείς να το χειριστούμε. Ανθρωποι που δεν είχαν δει ποτέ τις ταινίες του, άνθρωποι που είχαν γελάσει με τα ανέκδοτα για τον ρυθμό του, τώρα έλεγαν βαρύγδουπες προτάσεις ψιλιασμένοι για κάτι που οι ίδιοι δεν καταλάβαιναν. Για να δεχόταν ο Καϊτέλ και ο Νταφοε να παίξουν στις δύσκολες ταινίες του, για να μπορεί να έχει όποιον συνεργάτη θέλει και να τον καλοδέχονται στα διεθνή φεστιβάλ, κάτι θα είχαν οι ταινίες του. Να δείξουμε σεβασμό στον μεγάλο έλληνα σκηνοθέτη κι ας μην πολυκαταλαβαίνουμε τον λόγο.

Η Ελλάδα δεν πενθεί για τον θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Πενθεί για τον εαυτό της. Πενθεί που δεν κατάλαβε ποτέ γιατί ο άνθρωπος αυτός είχε τόσο μεγάλη φήμη στο εξωτερικό. Πενθεί γιατί στις δύσκολες αυτές στιγμές που ζούμε σαν χώρα, στην κρίση και την αμφισβήτηση, αν κάποιον έλληνα εκτιμούσαν οι ξένοι, καλό θα είναι να δείξουμε οτι τον εκτιμούμε κι εμείς κι ας μην τον έχουμε ακόμα ανακαλύψει. Πενθεί για την απουσία όχι εκείνου αλλά την δική της. Γιατί όλο και πιο συχνά ακούει τελευταία ότι έζησε με πιο πολλά από όσα μπορούσε και γιατί η κρίση έχει χτυπήσει και το λαιφσταιλ και τώρα πλέον η μόδα είναι να κάνεις τον φτωχό! Πενθεί γιατί απαξιούσε τόσα χρόνια να δεί τις "δυσκολες" ταινίες του Αγγελόπουλου, γιατί η Ελλάδα που θα έβλεπε εκεί ήταν φτωχή και πάντα σε κρίση, γιατί θα έπρεπε να γνωρίζει ιστορία για να παρακολουθήσει μια σεκανς του και που καιρός για τέτοια τώρα, αφού υπάρχουν δουλειές και άλλοι τρόποι διασκέδασης...

Ο Αγγελόπουλος είναι ένας καθρέφτης μιας Ελλάδας που μέχρι τώρα αρνιόταν να κοιτάξει τον εαυτό της κατάματα. Και τώρα την αναγκάζουν οι ξένοι να το κάνει. Οι ίδιοι ξένοι που βράβευαν αυτόν τον παράξενο, βαρύ άνθρωπο, τον μεγάλο κινηματογραφιστή, που κατάφερε να γίνει γνωστός και αποδεκτός παγκοσμίως παραμένοντας στην Ελλάδα και μιλώντας -πάντα- για την Ελλάδα.
Γιατί έγινε αυτό; Μήπως γιατί το πιο προσωπικό είναι και οικουμενικό;

Καλό Ταξίδι

The world we knew

2011-11-08T13:26:00.000+02:00

Και κάπως έτσι, ξαφνικά και χωρίς σχέδιο, γυρίζεις στην παλιά σου γειτονιά,
μόνη, χωρίς καμία σιγουριά, για όσα νόμιζες ότι ήξερες τα τελευταία χρόνια.
Η Ελλάδα να βουτάει στο γκρεμό κι εσυ να τραγουδάς...

over and over I keep going over the world we knew...

Δεκαπενταύγουστος

2011-08-15T18:35:00.000+03:00

Δεν μπορώ να ζήσω εδώ,
μα δυσκολεύομαι να ζω και μακριά...

Ζω στην Ελλάδα του μυαλού μου

και τη νοσταλγώ ακόμα κι όταν βρίσκομαι κοντα της.

Με πονάει που αλλού μπορώ να ζήσω καλύτερα

μα πουθενά δεν μπορώ να ζήσω όπως εδώ.

Είναι το όνειρο που βλέπεις σύχνα στον ύπνο σου

μα που πάντα σου ξεφεύγει, λίγο ακόμα και θα γίνει δικό σου...

κι όμως κάθε φορά, αλλάζει σχήμα, χρώμα, αίσθηση κι απομακρύνεται.

Και το ταξίδι αρχίζει πάλι από την αρχή.

Στον Φώτη, που σήμερα γύρισε στην Γερμανία.
Στον Εμμανουέλ, που πάντα ονειρεύεται το ταξίδι.

κι αν πέσω εγω ξανά

2011-05-12T19:03:00.000+03:00

Είδα τον πρώτο ημιτελικό της Eurovision και μπορώ να πω ότι όντως η ελληνική εμφάνιση ήταν εκπληκτική! Αν εξαιρέσουμε τους κίονες που προσωπικά δεν μου άρεσαν (κιτς υπερβολή) το τραγούδι ήταν πολύ δυνατό και ο Λούκας ξεχώρισε πραγματικά ανάμεσα σε πολλές μετριοτητες.

Θέλω να πω -κάπως λαϊκά και συναισθηματικά- ότι μέσα σε όλα τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στην (και γύρω από την) χώρα μας, είναι πραγματικά τρία εντυπωσιακά λεπτά που επιτέλους η Ευρώπη θα ακούσει ένα ζεϊμπέκικο και όπως και να το δείς, είναι υπέροχο που ειδικά φέτος ακούγεται στη Γερμανία, αυτό:

...κι αν πέσω εγώ ξανά θα σηκωθώ

Some pigs can fly...

2011-05-10T16:54:00.001+03:00

Διανύουμε μέρες εξαιρετικής δυσκολίας και έντασης και πέρα από την καθημερινότητα μας νιώθω ότι ζούμε με μεγάλη απορία και αμφιβολία για το τι μπορεί να φέρνει το μέλλον σε μια χώρα που ξεπουλίεται με τον πλέον κατάπτυστο τρόπο. Αν και υπάρχουν πολλές σκέψεις στο μυαλό μου γι' αυτό το θέμα θα προσπαθήσω μονάχα να της εκφράσω μεσα από ένα όμορφο και αναπάντεχο τραγούδι.
Απόψε το βράδυ είναι ο πρώτος ημιτελικός της Eurovision, που εγώ πάντα παρακολουθώ με ενδιαφέρον και για χαβαλέ αλλα και για διάφορα συμπεράσματα ως προς ένα κομμάτι του ευρωπαϊκού κοινού και τα γούστα του. Φέτος η επιλογή της Ελλάδας δεν με ενόχλησε καθόλου, αντθέτως πιστεύω πως ήταν καιρός να ακούσουμε ενα ζεϊμπέκικο σ' αυτόν τον καποιες φορές ξενέρωτο διαγωνισμό! Δεν ξέρω πως θα είναι τελικά η σκηνική παρουσία του τραγουδιού, ούτε καν αν θα περάσουμε στον τελικό αυτη τη φορά, εγω πάντως θα το ψηφίσω για συναισθηματικούς λόγους!
Πάντως αν μπορούσα να διαλέξω ένα τραγούδι που πραγματικά θα μου έκανε πολύ χαρά να δω απόψε το βράδυ στη σκηνή της Eurovision θα ήταν αυτό (που από ότι διαβάζω παραλίγο να διαγωνιστεί στον ελληνικό τελικό αλλα δεν τα κατάφερε γιατί κάποιοι δεν τολμησαν να το στηρίξουν!)

Είναι οι Schooligans με το εξαιρετικό και γεμάτο υπονοούμενα
Some P.I.G.S can fly

"Κρύβει πόνο ένα τέτοιο ταξίδι στα παλιά"

2011-04-18T20:12:00.000+03:00

Το χάρτινο κουτί γεμάτο με τις κασέτες είναι κρυμμένο στο ντουλάπι, κάτω δεξιά. Μερικές απ' αυτές είναι του Νικόλα. Πέρασε ο καιρός, έφυγε, λέει, ο Νίκος, το άκουσα χτές, λίγες μόνο ώρες αφού προσγειώθηκα και πάλι σ' αυτην την χώρα. Βγάζω το χάρτινο κουτί με τις κασέτες. Η σκόνη από την νιότη μας έχει κατακαθήσει ανάμεσα στις κασέτες. Φοβάμαι να τις κουνήσω μη ξεφύγει το παρελθόν και ξεδιπλωθεί μπροστά μου σαν ταινία. Φοβάμαι γιατί έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Το κασετόφωνο εξαφανίστηκε απ' το δωμάτιο, τα cd πλήθυναν και τώρα πια ακούμε μουσική κατευθείαν από τον υπολογιστή. Αλλά οι κασέτες παραμένουν στο χάρτινο κουτί, στο ντουλάπι, κάτω δεξιά.

Και μαζί τους η νιότη μας. Και τα τραγούδια που αγαπήσαμε, τότε που για να ακούσεις τα τραγούδια της δεύτερης πλευράς έπρεπε να περιμένεις να γυρίσει όλη η κασέτα...

Τι να πρωτοθυμηθώ;

Θυμάμαι το Χαράτσι. Ο κόσμος χόρευε τον Υδροχόο κι εγώ να έχω κολλήσει στην Β πλευρά να μαθαίνω τα λόγια απ' το Χτυπά τηλέφωνο και το Πέρασα έτσι δίχως λόγο.

Θυμάμαι το Μέσω νεφών να τ' ακούω στο δωμάτιο μου, (τότε διαφορετικό) ξανά και ξανά και να τραγουδάω με νεανική φωνή και κάπως δραματικά:

"μα τα σημάδια μέσα μου ούτε το ότι είσαι μακριά ούτε ο καιρός θα σβήσει..."

Κι ύστερα "πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου..." να γεννά ένα σωρό εικόνες στο μυαλό. Και φυσικά να χορεύω με το "φέγγεις σαν άστρο μες στις ζωγραφιές μου..."

Θυμάμαι λέξεις και φράσεις από τα τραγούδια, τις αντίστοιχες εικόνες που είχα τότε στο μυαλό. Εφόδια σε ένα ταξίδι που τώρα με τρομάζει από τότε πιο πολύ.

"Απ' όπου να φυγα ακόμα μένω εδώ"

Θυμάμαι τις συναυλίες του και θυμάμαι και κάποιες βραδιές με παρέα να τραγουδάμε τα τραγούδια του. Αλλά πάντα ξέραμε ότι...

"Μόνος περνά καθένας μας τον πόνο στην καρδιά"

Και θυμάμαι τον Αύγουστο; Ποιός δεν έχει τραγουδήσει τον Αύγουστο; Ποιός δεν έχει ονειρευτεί με τον Αυγουστο; Ποιός μπορεί να ξεχάσει τον Αύγουστο;

Μου έρχονται κι άλλες εικόνες στο μυαλό.

Οι στίχοι απ' τον Αύγουστο, γραμμένοι στα βιβλία των αρχαίων και της ιστορίας και η φιλόλογος να μου λέει τι γράφεις εδώ;

"θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό"

Σ'αυτό το στίχο είχε κλειστεί κάποτε όλη η ύπαρξη μου. Είχα γίνει ολόκληρη αυτός ο στίχος. Να ρισκάρω, να ζήσω, να προσπαθήσω, να γνωρίσω, να νιώσω... κι ας μου βγεί και σε κακό.

Αυτό έγραφα σε τετράδια και βιβλία. Αυτό ήμουν.

Μετά γύρισα πίσω στο χρόνο για να ακούσω και να μορφωθώ με την Εκδίκηση της Γυφτιάς και τα Δήθεν. Κι επέστρεψα στα Σύνεργα και ταίριαξα τις εμπειρίες μου στο "δε θέλω να μαστε ούτε φίλοι, ούτε εχθροι". Και μου άρεσε πολύ να ακούω τα ταξιδιάρικα Σύνεργα

Το Σάββατο ή την Κυριακή
αυτή την εβδομάδα
θα κάνω κάτι που καιρό
το είχα κατά νου.

(κι έτσι έκανες τελικά Νικόλα μια Κυριακή πρωί...)

Είχαν λιώσει οι κασέτες τότε στο κασετόφωνο και τώρα βρίσκω ένα άλλο παλιό σκονισμένο κασετόφωνο και αφήνομαι στην μαγική φωνή του Νίκου. Και στη ζωή μου του τότε, που σκεφτόμουν ότι είχα ακόμα όλο τον χρόνο μπροστά μου και βιαζόμουν να μεγαλώσω, βιαζόμουν να ζήσω, να ερωτευτώ, να φύγω από το σπίτι. Τι παράξενο, τώρα έχω φύγει πλέον από την χώρα κι αν με ρώταγες τι κάνεις έκει στα ξένα όταν σε πιάνει νοσταλγία θα σου έλεγα:

Ακούω Παπάζογλου. Η φωνή του είναι για μένα η Ελλάδα.

Καμιά φορά ακούω κρυφά εκείνο το τραγούδι που τραγούδα στον Α. (που λείπει κι αυτός εδώ και λίγο καιρό) "για το χαμόγελο σου τραγουδώ", από το Οταν κινδυνεύεις παίξε την πουρούδα, που αγόρασα με το που βγήκε ενώ οι φίλοι μου με πείραζαν οτί ο Νίκος δεν έχει πια τίποτα καινούργιο να πεί.

Ακούω τις Στιγμές, από το Μά'ισσα Σελήνη ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που με ταξίδεψε αρκετές φορές πέρα και δώθε. Γι' αυτό το Τίποτα μιας Ευτυχίας, που με γαληνεύει ξέροντας ότι το έχουν ζήσει κι άλλοι.
Και βέβαια, ακούω "εσύ Ανδόρρα, Κορσική, εγώ Χανιά" τραγούδι χαρακτηριστικό του νέου ξενιτεμένου Ελλήνα, ειδικά αν είναι ζευγάρι με κάποιον από άλλη χώρα όπως συμβαίνει μ'εμένα.

Σταμάτησε το παλιό κασετόφωνο να παίζει και κάθομαι σιωπηλή μπροστά στην λευκή οθόνη του υπολογιστή.

Ο Νίκος έφυγε, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Νιώθω πως μαζί του έφυγε κι ένα κομμάτι από την νιότη μας. Μια αθωότητα που έχουμε χάσει πια λίγο πολύ όλοι μας και μια εποχή για μια ολόκληρη γενιά που πίστεψε ότι μεγάλωσε σχετικά καλά και τώρα κάπως βίαια καλείται να αντιμετωπίσει τα χειρότερα.

Δε ξέρω τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Και μέσα κι έξω τα βλέπω λίγο παράξενα τα πράγματα. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως ότι και να γίνει, αυτή η νιότη ήταν η δική μας. Και θα είναι πάντα εκεί, στον λυγμό της φωνής του Νικόλα με το κόκκινο φουλάρι, τα τζιν ρούχα του και τα πολυαγαπημένα του ταξίδια.

Τουλάχιστον "φέγγει από μέσα η φυλακή..."

Φαντάζεσαι τι σκέφτομαι;

2011-03-31T17:34:00.002+03:00

Μου λείπει εκείνη η μικρή χώρα που είναι χωμένη σχεδόν από παντού μέσα στην θάλασσα.

Μου λείπουν οι νεραντζιές στους στενούς δρόμους.

Και τα μπαλκόνια στις γειτονιές γεμάτα κόσμο το κατακαλόκαιρο.

Μου λείπει η λαϊκή στην Καλλιδρομίου το πρωί του Σαββάτου.

Μου λείπει η Αδριανού στην Πλάκα με ή χωρίς κόσμο.

Μου λείπουν τα ρακόμελα και τα μεζεδάκια, οι πλατείες γεμάτες κόσμο και τα σουβλατζίδικα.

Μου λείπουν οι διαφημίσεις στην τηλεόραση, αυτές που είναι μόνο ελληνικές.

Μου λείπει ακόμα και ο θόρυβος της Αττικής Οδού.

Μου λείπουν οι κρέπες και οι μπύρες στα Εξάρχεια.

Μου λείπουν τα Εξάρχεια.

Μου λείπει να κατεβαίνεις με τα πόδια τον Λυκαβηττό, μετά από μια καλή συναυλία.

Μου λείπει η θάλασσα.

Πάνω από όλα, μου λείπει η θάλασσα.

Μου λείπει να παίρνεις το πλοίο της γραμμής για να φτάσεις στο νησί.

Μου λείπει, κι ας κάνει ώρες ατέλειωτες να φτάσει.

Μου λείπουν τα απλωμένα ρούχα στις αυλές.

Μου λείπουν τα άσπρα σπίτια στα νησιά.

Μου λείπει ο ήχος που κάνει ο προαστιακός μόλις ξεκινάει.

Μου λείπει να βγαίνω έξω και να ακούω ελληνικά.

Μου λείπει να πηγαίνεις στον Πειραιά χωρίς εισιτήριο και να φεύγεις με όποιο πλοίο θέλεις.

Μου λείπει να κοιτάς από το παράθυρο τον ουρανό.

Μου λείπει η ανοησία και η γκρίνια στα κανάλια.

Μου λείπει η φέτα μέσα στην χωριάτικη.

Και το παγωτό καϊμάκι.

Μου λείπουν οι παλιοί φίλοι που σιγά σιγά χάθηκαν.

Και οι καινούργιοι φίλοι που δεν ξέρουν πως ήμουνα πριν.

Μου λείπουν οι ταβέρνες που κάθεσαι και τα πίνεις επί ώρες.

Και ο φραπές με γάλα με τους διπλανούς να παίζουν τάβλι.

Μου λείπουν τα μισοερειπωμένα εργοστάσια στον Περισσό.

Και η θέα όταν περνάει το ταξί από την γέφυρα πλάι στο γήπεδο του Απόλλωνα.

Μου λείπουν οι πορείες και οι διαδηλώσεις. (ναι, μου λείπουν).

Μου λείπει να ακούω το βράδυ Μελωδία, μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Μου λείπει το βραδινό τρένο για Θεσσαλονίκη.

Και να παίρνεις το τελευταίο λεωφορείο για να γυρίσεις σπίτι.

Ναι, μου λείπει η ελληνική πραγματικότητα, ακόμα κι αυτή που άλλοτε με εκνεύριζε.

Εδώ δεν έχει τέτοια.

Και δεν ξέρω αν όλα αυτά που μου λείπουν υπάρχουν ακόμα

ή αν ουσιαστικά παραμένουν μονάχα στο μυαλό μου.

Αλλά καμιά φορά σκέφτομαι να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και να γυρίσω πίσω...

Φίλα με ακόμα...

2011-02-13T14:25:00.000+02:00

Κι έτσι ξαφνικά, όπως εκπνέεις μια βαθιά ανάσα, βγήκε ήλιος. Τα καφέ στις πλατείες γέμισαν δειλά από κόσμο με μπουφάν αλλά και με γυαλιά ηλίου. Οι κυρίες αυτής της καλής επαρχιακής κοινωνίας άφησαν για λίγο τις γούνες στο σπίτι και κάποιοι διάλεξαν να πιουν κάτι κρύο από τον συνηθισμένο ζεστό καφέ. Φάγαμε μουσακά με κάποια μακρινή ελληνική γεύση σε ένα vegeterian κοντά στο πανεπιστήμιο. Ήπιαμε κρασί κόκκινο και σιγά σιγά χαμήλωσε ο ήχος της πόλης και σίγησαν οι ισπανικές λέξεις που έφταναν απ' τα διπλανά τραπέζια. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε πόλη. Κοιτάξαμε τον ήλιο κατάματα, ζεστάθηκε λίγο η καρδούλα μας μα πιο πολύ ζέστη νιώσαμε ακούγοντας όμορφα ελληνικά τραγούδια.

Σαν κι αυτό:

Καλη χρονια! Feliz año nuevo!

2010-12-31T18:36:00.001+02:00

Ηθελα να ευχηθω σε ολους οσους εχουν περασει απο εδω το 2011 να ειναι μια καλυτερη και πιο ομορφη χρονια απο αυτην που σε λιγο φευγει...
Με νοσταλγικη διαθεση και θυμησες απο πρωτοχρονιες αλλων καιρων επεσα επανω σε αυτο... (Οι ABBA με καποιον τροπο ειναι παντα επικαιροι...)

Υστερα σκεφτηκα οτι μεσα στην μαυριλα και τα προβληματα που εφερε αυτος ο χρονος και που αμφιβαλλω αν θα τα παρει μαζι του φευγοντας, σκεφτηκα τι αισιοδοξο ακουσα τελευταια, και παραδοξως ηταν αυτο...

Αλλα τελικα εκτος απο το wikileaks (που φετος μας εδωσε την ευκαρια να ξαναγινουμε πολιτες και που απο του χρονου υποσχεται περισσοτερα...) αυτο που παντα μενει και που παντα αξιζει να υπαρχει ειναι...

Love Actually

Χρονια Πολλα σε ολους...

2010-12-24T18:10:00.000+02:00

Αν και ακομα ψαχνουμε το πνευμα των Χριστουγεννων, στις καρδιες μας, στους γυρω μας, σε ολα εχουν συμβει τον τελευταιο καιρο και ακομα κι αν καποιοι απο εμας δεν το εχουμε βρει ακομα...

παντα υπαρχει λογος για να περασουμε καλα, γλυκα, ομορφα Χριστουγεννα!!!

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ιδιωτικοποίησης Η΄ Είναι ο φθόνος το εθνικό άθλημα των Ισπανών;

2010-12-15T14:31:00.000+02:00

Χτες το απόγευμα η ισπανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεση της να παραταθεί για ένα μήνα ακόμα η κατάσταση συναγερμού που ψηφίστηκε στις 4 Δεκεμβρίου. Η παράταση αυτή θα πρέπει να περάσει από την Βουλή αυτήν την εβδομάδα και μιας και είναι σίγουρο ότι θα ψηφιστεί, φαίνεται ότι θα βρισκόμαστε σ' αυτήν την κατάσταση μέχρι τις 15 Ιανουαρίου.

Έχω σαν αρχή όταν συμβαίνει κάτι να ακούω όλες τις πλευρές. Θα προσπαθήσω λοιπόν να εξηγήσω τα πράγματα από την αρχή όπως τα είδα εγώ και όπως μας τα έχουν παρουσιάσει (μιας και υπάρχει κόσμος που ενδιαφέρεται να μάθει!)

Πυργος ελέγχου

Σίγουρα το ότι ένας ολόκληρος τομέας εργαζομένων απείχε ξαφνικά από την δουλειά του μαζικά την πρώτη μέρα από μια σειρά αργιών που μεγάλος αριθμός ανθρώπων πρόκειται να ταξιδέψει είναι μια πράξη αρκετά εντυπωσιακή στο να τραβήξει την προσοχή όσων δεν ταξιδεύουν και να προκαλέσει την τεράστια ταλαιπωρία και εκνευρισμό όσων θα ταξίδευαν.

Εδώ στην Ισπανία -όπως φαντάζομαι και αλλού- οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας -που ανήκουν στον δημόσιο οργανισμό ΑΕΝΑ- έχουν την φήμη να είναι κάποιοι εξαιρετικά τυχεροί, υπερβολικά καλοπληρωμένοι, προνομιούχοι, που όποτε τους καπνίσει πιάνουν ομήρους τους επιβάτες, ειδικά σε περιόδους γιορτών και διακοπών. Αυτό είναι το μοναδικό που ακούμε εδώ και μέρες από τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, άλλα και από τον απλό κόσμο που φαίνεται να έχει παγιωμένη άποψη και να μην την αμφισβητεί για κανέναν λόγο.
Οι ίδιοι οι ελεγκτές έχουν βέβαια άλλη άποψη, λένε ότι τους έχουν ακυρώσει την συλλογική σύμβαση από τον Φλεβάρη, τους αναγκάζουν να δουλεύουν αρκετές ώρες παραπάνω (που παραδέχονται ότι μέχρι τώρα τις καλοπληρώνονται) για να αποφύγει η ΑΕΝΑ να εκπαιδεύσει και προσλάβει νέους ελεγκτές και ότι γενικά όλη αυτή η κατάσταση έχει άμεση επίδραση στην υγεία τους και στο πως τελικά κάνουν τη δουλειά τους. Δεν διεκδικούν περισσότερα χρήματα, απλώς να δουλεύουν τις ώρες που πρέπει και που επιτρέπεται (ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χάσουν τις καλοπληρωμένες εξτρά ώρες). Το πρωί της ημέρας που ξεκίνησαν όλα αυτά (3/12) η κυβέρνηση είχε αποφασίσει με νομοθετικό διάταγμα να κόψει το επίδομα που έδινε στους μακροχρόνια άνεργους αλλά και να αλλάξει κάποιους κανόνες για τους ελεγκτές, με έναν από αυτούς πχ. να λέει ότι όλες τις άδειες που είχαν πάρει νόμιμα οι ελεγκτές αυτήν την χρονιά (άδειες διακοπών, ασθενείας κτλ) θα έπρεπε να τις επιστρέψουν στην εταιρία, σαν ώρες χρωστούμενες. (!) Οι ελεγκτές στο άκουσμα του νέου διατάγματος (που δεν επέτρεπε καμία διαπραγμάτευση) αρνήθηκαν να δουλέψουν, αποφασίζοντας μόνοι τους και χωρίς συμφωνία με το σωματείο τους.

Αστυνομία στην συνέλευση των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας

Το βράδυ της Παρασκευής 3 Δεκεμβρίου και μετά από τις πρώτες ώρες αυτής της ξαφνικής διαμαρτυρίας η κυβέρνηση (συγκεκριμένα ο σούπερ υπουργός Ρουμπαλκαμπα και όχι ο πρωθυπουργός) εμφανίζεται τηλεοπτικά για να ανακοινώσει την επιστράτευση του τομέα των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας. Αυτό πρακτικά σημαίνει όχι ότι τον χειρισμό των πύργων έλεγχου θα τον αναλάβουν ελεγκτές του στρατού (όπως ίσως θα ήταν αναμενόμενο και θα είχε υιοθετηθεί από άλλες χώρες) άλλα ότι ο στρατός θα ήταν παρόν και θα επίβλεπε συνεχώς την εργασία των εργαζομένων στους πύργους ελέγχου.

Η βραδινή βάρδια άρχιζε στις 10 και έτσι αν οι ελεγκτές αυτής της βάρδιας δεν πήγαιναν στην δουλειά τους θα έπρεπε να υποστούν αναγκαστική επιστράτευση. Κάποιοι εμφανίστηκαν, σε μικρότερες πόλεις σχεδόν όλοι, σε κεντρικές περιοχές (όπως Μαδρίτη, Βαρκελώνη...) περίπου οι μισοί. Έγινε λοιπόν η επιστράτευση άλλα από ότι φαίνεται δεν είχε αποτέλεσμα. Στις ειδήσεις δεν μας είπαν γιατί άλλα στο ίντερνετ (το μόνο μέσο που ουσιαστικά ψάχνοντας μπορείς να βρεις αληθινές ειδήσεις) ακούστηκαν φωνές που έλεγαν ότι όσοι εμφανίζονταν στις θέσεις τους έπρεπε υποχρεωτικά να υπογράψουν τη νέα σύμβαση που αποφάσισε ερήμην τους η κυβέρνηση για να τους επιτραπεί να δουλέψουν. Αν αυτό έχει κάποια δόση αλήθειας, η φάση που ακολούθησε μετά την επιστράτευση ήταν εντελώς επιβεβλημένη και καθόλου απαραίτητη.

Την επόμενη μέρα Σάββατο, γύρω στο μεσημέρι γίνεται αναγγελία ότι σε έκτακτο συμβούλιο της κυβέρνησης αναμένεται να ψηφιστεί έκτακτο διάταγμα -για πρώτη φορά στη δημοκρατική περίοδο της Ισπανίας- για κήρυξη της χώρας σε κατάσταση συναγερμού. (Η Ισπανία έχει 3 επίπεδα για ιδιαίτερες καταστάσεις με πρώτη τη κατάσταση συναγερμού και τις άλλες δυο να είναι η κατάσταση έκτακτης ανάγκης και η κατάσταση πολιορκίας. Η κατάσταση συναγερμού σημαίνει ότι μπορούν να περιοριστούν η κυκλοφορία προσώπων, ομάδων και οχημάτων, τα είδη πρώτης ανάγκης, ότι το κράτος μπορεί να επέμβει σε εταιρίες και εργοστάσια και ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι αναγκάζονται να κάνουν ότι τους επιβάλλεται.)

Ήδη μέχρι εκείνη τη στιγμή τα τηλεοπτικά κανάλια δείχνουν μόνο δυσαρεστημένους πολίτες στα αεροδρόμια να βάλλονται εναντίων των προνομιούχων ελεγκτών, με φράσεις όπως “με τόση ανεργία θα έπρεπε να τους διώξουν όλους και να πάρουν άλλους στη θέση τους” ή στο άκουσμα της κήρυξης της κατάστασης συναγερμού “γιατί δεν το έκαναν νωρίτερα να μπορούμε να ταξιδέψουμε ήρεμα” και επίσης “να τους βάλουν όλους φυλακή πρέπει”..... Αυτή η ατμόσφαιρα διακόπτεται μόνο για το ζωντανό του σούπερ υπουργού Ρουμπαλκαμπα που εμφανίζεται για να ανακοινώσει το αναμενόμενο. Ο πρωθυπουργός για άλλη μια φορά άφαντος!

Πρωτοσελιδο της El Pais

Σκοπός μου δεν είναι να δικαιολογήσω την ξαφνική άρνηση των ελεγκτών να δουλέψουν σε υψηλή περίοδο μετακινήσεων. Ο κάθε εργαζόμενος πράττει ανάλογα με την θέληση του και φαντάζομαι ότι είναι έτοιμος να υποστεί τις συνέπειες. Θέλω όμως να δώσω διάφορες αποχρώσεις σε ένα θέμα που αν μη τι άλλο απαιτεί σοβαρή αντιμετώπιση και που δυστυχώς δεν έχω μέχρι τώρα δει πολλούς να το αντιμετωπίζουν σφαιρικά.

Γιατί η κυβέρνηση ψήφισε το περιβόητο διάταγμα την πρώτη μέρα μιας σειράς αργιών ξέροντας ότι με κάποιο τρόπο οι ελεγκτές θα αντιδράσουν;
Τι δείχνει για μια κοινωνία η εκτός ορίων οργή και επίθεση κατά μιας ομάδας εργαζομένων (είδαμε σκηνικά με προσωπικές βρισιές και επιθέσεις εξαγριωμένων ανθρώπων απέναντι σε ελεγκτές που περνούσαν από εκεί) βάζοντας πάνω από όλα -και από το δικαίωμα στην δίκαιη εργασία- το ατομικό δικαίωμα των διακοπών;
Αν οι ελεγκτές πληρώνονται καλά δεν είναι επειδή ο δημόσιος οργανισμός στον οποιόν ανήκουν εκτιμά ότι κάνουν μια από τις πιο δύσκολες και απαιτητικές δουλείες έχοντας ευθύνη για ανθρώπινες ζωές;
Γιατί να διεκδικούμε να χαμηλώσουν κάποιοι μισθοί και όχι να ανέβουν κάποιοι άλλοι;
Γιατί το δικαίωμα του ενός είναι πιο ψηλά από το δικαίωμα μιας ομάδας που θα έπρεπε τουλάχιστον να ακουστεί η άποψη τους;
Πως είναι δυνατόν ο κόσμος να δέχεται να καταλυθούν κάποια δικαιώματα προκειμένου να σιγουρευτεί ότι δεν θα χάσει τις διακοπές του;
Έχει να κάνει ότι μιλάμε για έναν λαό που έζησε για 40 χρόνια μια από τις πιο σκληρές δικτατορίες; Είναι γεγονός αυτό που έλεγε ο Μπόρχες, ότι το πρόβλημα των Ισπανών είναι ο φθόνος που έχουν για τους άλλους;
Είναι τυχαίο που μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ακούστηκε η είδηση για ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων;
Δεν θα ήταν λογικό να σκεφτεί κάποιος ότι όλη αυτή η ιστορία βοηθάει στο να ξεκαθαριστεί ο κλάδος πριν η ΑΕΝΑ πουλήσει σε ιδιώτες τα αεροδρόμια;
Γιατί όλος αυτός ο κόσμος που ουρλιάζει δεν σκέφτεται ότι αυτό που συνέβη θα αποτελεί επισήμως προηγούμενο για τον επόμενο κλάδο που θα θελήσει να αντιδράσει βλέποντας τα δικαιώματα του να κόβονται χωρίς διαπραγμάτευση;
Θα δούμε στο μέλλον το στρατό στα σχολεία και στα νοσοκομεία;
Πως μπορούμε να συνεχίζουμε κανονικά τις ζωές μας, τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μας και τα όποια ενδιαφέροντα μας όταν αυτήν την στιγμή που μιλάμε και για έναν ολόκληρο μήνα ακόμα οι ελεγκτές θα δίνουν προτεραιότητα και πληροφορίες στα αεροπλάνα με έναν στρατιώτη με όπλο δίπλα τους και πόσο μπορεί αυτό να πιέσει, να δημιουργήσει πρόβλημα ή να προκαλέσει κάτι πολύ χειρότερο μέσα στην περίοδο των γιορτών;

Εγώ προσωπικά δεν ταξίδευα εκείνες τις μέρες, αλλά θα ταξιδέψω σε λίγο μέσα στις γιορτές, φυσικά δε θα ήθελα να μου αλλάξουν τα σχέδια του ταξιδιού μου και να μην μπορώ να πετάξω, φυσικά και θα ήμουν ενοχλημένη, ταλαιπωρημένη και θα διεκδικούσα τα δικαιώματα μου σαν επιβάτης αλλά είμαι κατηγορηματική, σε καμία περίπτωση δε θα δεχόμουν ποτέ ότι και στο δικό μου όνομα θα κηρυχτεί μια χώρα σε κατάσταση συναγερμού.

Despues del puente...

2010-12-09T12:48:00.001+02:00

Απο την προηγουμενη φορα που εγραψα εδω μεχρι σημερα εχουν συμβει διαφορα πραγματακια που αν μου τα ελεγαν πριν δε θα τα πιστευα! Πορειες και διαδηλωσεις για τα δυο χρονια απ' τη δολοφονια του Αλεξανδρου με την βια να συνεχιζει απο τους ενστολους. Ο Στρος Καν να μιλαει στην ελληνικη βουλη. Τον Assange να τον συλλαμβανουν κι αν τον παραδωσουν στις ΗΠΑ δεν γλυτωνει κανεις μας... Τοπικα παντως αυτο που εγινε ηταν κυριως η επιστρατευση και η κηρυξη καταστασης συναγερμου (ή εκτακτης αναγκης οπως λεγεται!) της Ισπανικης Κυβερνησης με αφορμη την αποχη των ελεγκτων εναεριας κυκλοφοριας απο την εργασια τους μολις στην αρχη ενος πενταημερου αργειων... Δε θα το σχολιασω, υπαρχουν πολλα που θα ηθελα να πω, δε θα το κανω ομως εδω, θα πω ομως οτι πρεπει να ειμαστε με αυτην την κατασταση απο πανω μας για 15 μερες με πιθανοτητα επεκτασης και για περισσοτερο καιρο... Δε ξερω ακομα πως γινεται μια ολοκληρη κοινωνια να δεχεται μια τετοια υπερβολικη και αδικαιολογητη για την εκταση της κηρυξη χωρις να μιλαει... ή μαλλον ξερω αλλα προς το παρον δε θα το πω!
(περιμενοντας λοιπον...)

Απο την προηγουμενη φορα λοιπον, ειδα κι αλλες ταινιες -και δεν μπορω να μην κανω αναφορα- ειδα το πολυαναμενομενο Biutiful, την καινουργια ταινια του μεξικανου Alejandro González Iñárritu με τον Javier Bardem να κερδιζει δικαιως το μεγαλο βραβειο στις Καννες. Τι να πω για την ταινια; Δεν ειναι απο αυτες που πας να τις δεις για να περασεις καλα ή να ξεχαστεις. Ειναι ακριβως το αντιθετο!
Χωρισμενος απο τον σεναριογραφο του, Guillermo Arriaga, που μαζι γυρισαν 3 ταινιες μεχρι τωρα, ο Iñárritu βασιζεται σε μια δικη του ιδεα, αφηνει πισω την διακοπτομενη αφηγηση και τις διαφορετικες ιστοριες και τοποθετει την καμερα του μπροστα σε γεγονοτα και καταστασεις που σε κανουν να θες να γυρισεις να κοιταξεις αλλου. Σε κανει να φοβασαι, να ντρεπεσαι, να νιωθεις τυψεις, να ενοχλεισαι... ΕΥΤΥΧΩΣ!
Κι εχει για απολυτο πρωταγωνιστη εναν απο τους πιο σπουδαιους ηθοποιους, εναν Bardem που παιρνει επανω του ολη την ταινια και κατεβαινει στην κολαση, ολο και πιο βαθεια, μονος, ισως ο λιγοτερο κακος/ο μονος καλος σε εναν κοσμο σαπιο.
Η Βαρκελωνη κινηματογραφημενη σαν πολη σκοτεινη, θα μπορουσε να ειναι το Μεξικο, ή οποιοδηποτε αλλο μακρινο μερος, αλλα ειναι η Βαρκελωνη (η γνωστη, αγαπημενη, διασημη, μοντερνα Βαρκελωνη. Για να δουμε ποια σημεια αναγνωριζει ο τουριστας/ταξιδιωτης;)
Η ταινια δεν ειναι ευχαριστη. Αλλα ποιος ειπε οτι η τεχνη ειναι για να περνας καλα μερικες στιγμες;

Θα ηθελα να κανω αναφορα και σε αλλη μια ταινια, πιο μικρη και οχι διασημη, δε νομιζω να βγει σε διανομη στην Ελλαδα αλλα οποιος την βρει ας την δει, λεγεται 18 comidas του Jorge Coira, μια ταινια με διαφορετικες ιστοριες που συμβαινουν την ωρα του φαγητου με τον (αλλον καταπληκτικο ισπανο ηθοποιο) Luis Tosar. Ειναι μια πολυ ομορφη ταινια απο την Galicia με πολυ συναισθημα και ιδαιτερο χιουμορ.

Soul Kitchen

2010-11-23T14:34:00.000+02:00

Μια απο τις πιο φρεσκες και απολαυστικες κωμωδιες που εχω δει!
Εξαιρετικη μουσικη, υποθεση που ξετυλιγεται αυθορμητα και το μεγαλο ταλεντο του αγαπημενου τουρκο-γερμανου Φατιχ Ακιν αυτη τη φορα σε κωμωδια! Ο ελληνας πρωταγωνιστης υπεροχος, μια εκπροσωπηση ενος κομματιου της Ελλαδας που για οποιοδηποτε λογο ζει μονιμα στο εξωτερικο...
Δειτε την οπωσδηποτε! Εγω αργησα αλλα τελικα την ευχαριστηθηκα!

Manos de Topo "Es feo..."

2010-11-19T16:44:00.001+02:00

Δεκα πραγματα που αγαπω

2010-11-03T15:10:00.000+02:00

Να ειναι καλα ο Φωτης που με εκανε με μια προσκληση/προκληση να ξαναπιασω το μπλογκακι μου!
Απαντω λοιπον εστω και καθυστερημενα (και μετα απο πολυ σκεψη) στα Δεκα πραγματα που αγαπω:

~ την τεχνη που τελευταια με εχει απορροφησει και που παντα με μαγευει και με κανει να ξεχναω τα ασχημα...
~ τις βολτες ενα χειμωνιατικο απογευμα ή βραδυ (συνηθως γυρνωντας απο καπου και οχι πηγαινοντας) με καλη παρεα ή μονη αλλα με καλες ιδεες στο μυαλο...
~ τον ανηψιο μου Δ. που ειναι αυτος που πιο πολυ ανυπομωνω να δω οταν προσγειωνομαι στην Ελλαδα...
~ μια ζεστη σοκολατα (ή εναλλακτικα γαλα με colacao)
~ τη θαλασσα
~ την επικοινωνια που για μενα ειναι υπεροχη οταν υπαρχει (και συγκεκριμενα:)
~ μια καλη συζητηση με ανοιχτομυαλους ανθρωπους, σαν κι αυτες που σου δινουν την αισθηση οτι εχει μπει ο ενας μεσα στο μυαλο του αλλου και μοιραζεται, ταξιδευει και επικοινωνει...
~ το σινεμα, μια καλη ταινια, μια αναλαφρη ταινια, μια δυσκολη ταινια, οτιδηποτε αναλογα με την διαθεση, την αισθηση που δινει το να ανακαλυπτεις παντα κατι καινουργιο σε μια σκοτεινη αιθουσα (ή σε ενα σκοτεινο σαλονι)
~ το σκιρτημα, με μια λεξη, με ενα βλεμμα τυχαιο, με ενα αγγιγμα...
~ στιγμιοτυπα: φωτογραφιες που εχω στο κεφαλι μου, ανθρωποι, τοπια, το Παρισι, χειρονομιες, δεντρα, χρωματα, εν γενει η ταινια που συνεχιζω να μονταρω στο μυαλο μου...

Para los que nos han jodido la vida alguna vez...

2010-07-31T19:42:00.006+03:00

Ενα απο τα πιο ομορφα τραγουδια που ακουσα τελευταια...
Εξαιρετικο το video clip και γουσταρω πολυ αυτο το γλυκοπικρο "hijo de puta" που σε κανει να θες να το φωναξεις στα προσωπα ορισμενων...

El viajero vuelve al camino

2010-06-25T13:44:00.000+03:00

No es verdad. El viaje no acaba nunca. Sólo los viajeros acaban. E incluso éstos pueden prolongarse en memoria, en recuerdo, en relatos... El fin de un viaje es sólo el inicio de otro. Hay que ver lo que no se ha visto, ver otra vez lo que ya se vio, ver en primavera lo que se había visto en verano, ver de día lo que se vio de noche, con el sol lo que antes se vio bajo la lluvia, ver la siembra verdeante, el fruto maduro, la piedra que ha cambiado de lugar, la sombra que aquí no estaba. Hay que volver a los pasos ya dados, para repetirlos y para trazar caminos nuevos a su lado. Hay que comenzar de nuevo el viaje. Siempre. El viajero vuelve al camino.
José Saramago
Viaje a Portugal

Δεν ειναι αληθεια. Το ταξιδι δε σταματαει ποτε. Μονο οι ταξιδιωτες σταματουν. Αν κι αυτοι μπορουν να συνεχισουν στην μνημη, στη θυμηση, στα διηγηματα... Το τελος ενος ταξιδιου ειναι μονο η αρχη ενος αλλου. Πρεπει να δουμε αυτο που ποτε δεν εχει ειδωθει, να ξαναδουμε αυτο που εχουμε ηδη δει, να δουμε την ανοιξη αυτο που ειχαμε δει το καλοκαιρι, να δουμε τη μερα αυτο που ειχε ειδωθει νυχτα, με ηλιο αυτο που πριν ειχαμε δει κατω απο την βροχη, να δουμε τον σπορο που πρασινιζει, το ωριμο φρουτο, την πετρα που αλλαξε θεση, την σκια που εδω δεν βρισκοταν. Πρεπει να ξαναγυρισουμε στα βηματα που εχουμε κανει, για να τα ξανακανουμε και για να χαραξουμε καινουργιους δρομους στο πλαι τους. Πρεπει να αρχισουμε ξανα το ταξιδι. Παντα. Ο ταξιδιωτης επιστρεφει στον δρομο.

Μεχρι ποτε;

2010-06-15T01:34:00.001+03:00

Ενα video φτιαγμενο με ιστοριες 15 θυματων της δικτατοριας του Φρανκο απο τα χιλιαδες που βρισκονται ακομα σε ομαδικους ταφους σε ολη τη χωρα. Τις ιστοριες τους διηγουνται σε πρωτο προσωπο διασημοι ισπανοι καλλιτεχνες, οπως ο Pedro Almodovar, ο Javier Bardem, ο Juan Diego Botto, η Pilar Bardem, η Maribel Verdu κ.α. Μιλανε κοντρα στην ατιμωρησια των ενοχων και υπερ της αξιοπρεπειας των θυματων - ενα δραμα για την Ισπανια, μια πληγη ανοιχτη, ενα δυσκολο θεμα που προσφατα ειχε σαν αποτελεσμα ο δικαστης Baltazara Garzon να χασει την δουλεια του -κατηγορουμενος απο ακροδεξιες οργανωσεις- μονο και μονο γιατι θελησε να ριξει φως στις ιστοριες αυτων των θυματων.
Οι καλλιτεχνες που συμμετεχουν επαναλαμβανουν την ιδια φραση στο τελος της διηγησης τους:
Δεν ειχα δικη, ουτε δικηγορο, ουτε καταδικαστικη αποφαση. Οι συγγενεις μου με ψαχνουν ακομα.
Μεχρι ποτε;

Ξεχνιεμαι...

2010-06-11T11:46:00.000+03:00

Πριν απο τεσσερα χρονια ημουν αλλου, χαμενη, μπερδεμενη και ανησυχη...
Δεν ηξερα, δεν φανταζομουν κι ουτε το πιστευα οτι ο δρομος θα με εφερνε προς τα εδω...

Παραξενα πραγματα

2010-06-08T12:46:00.000+03:00

Χωρις να εχω πολλα λογια να πω
Εξαιρετικο χιουμορ απο το ανατρεπτικο Vaya Semanita της Βασκικης Τηλεορασης.
Ολυμπιαδα με αυτοχειρες!

Pues aqui estoy!

2010-05-28T11:32:00.000+03:00

Muy feliz con los nuevos caminos que abren...

Η "πρωτη μου" συλλογικη εκθεση!

Hurt

2010-05-08T16:33:00.001+03:00

Μονο αυτο προς το παρον,
για οσα συμβαινουν αυτες τις μερες στην Ελλαδα που πληγωνει και πληγωνεται...

Azul

2010-04-21T13:30:00.000+03:00

La humanidad es solo una huella

y la historia del mundo el silencio entre dos canciones

que nunca llegaremos a escuchar.

Sergio Algora

Ο δικαστης Γκαρθον στο ειδωλιο

2010-04-08T12:10:00.000+03:00

Το θεμα εσκασε χτες.
Ο δικαστης Baltasar Garzon θα ειναι ο πρωτος ανθρωπος που θα καθησει στο ειδωλιο του κατηγορουμενου για υποθεση σχετικη με τα εγκληματα της δικτατοριας του Φρανκο (1939-1975).
Ναι, αλλα αυτο επειδη τολμησε να ερευνησει τα εγκληματα και να κινησει την διαδικασια για την εφαρμογη του νομου της ιστορικης μνημης (που ψηφιστηκε στο τελος του 2007).

Εν μεσω σκανδαλων που εμπλεκουν ξεκαθαρα την δεξια με καταθεσεις, κοστουμια και ακριβα δωρακια και που ακομα δεν εχουν φτασει να καθησουν τους υπευθυνους στο ειδωλιο, ο δικαστης του Ανωτατου Δικαστηριου Luciano Varela κατηγορει τον Garzon για αποκρυψη/παραποιηση της αληθειας, λεει δηλαδη οτι για να ανοιξει το θεμα των αγνοουμενων χρησιμοποιησε ενα δικαστικο τεχνασμα χωρις να εχει το δικαιωμα μιας και τα ζητηματα αυτα εχουν παραγραφει με την αμνηστια που δοθηκε το 1977, δυο χρονια μετα τον θανατο του Φρανκο στα πλαισια της "μεταβασης στη δημοκρατια" οπως λεγεται.
Φυσικα για να ενεργοποιηθει αυτο το θεμα χρειαστηκαν οι κατηγοριες εναντιον του Γκαρθον απο τρεις οργανωσεις που η ιδεολογικη τους τοποθετηση -οπως και να το κανουμε- τραβαει την προσοχη.
Ειναι οι Manos Limpias, το σωματειο Καθαρα Χερια, καθαρης ακροδεξιας ιδεολογιας, η Falange Española de las JONS, το γνωστο φασιστικο κομμα που στηριξε τον Φρανκο στον εμφυλιο και στα πρωτα χρονια της δικτατοριας του και η οργανωση Libertad e identidad με παρομοια ιδεολογικη σταση. Δεν ειναι η πρωτη φορα που αυτες οι οργανωσεις εχουν βαλει στο ματι τον Γκαρθον αλλα αυτη θα ειναι η πρωτη φορα που θα πετυχουν κατι τοσο εξοργιστικο.
Να δικασουν τον δικαστη που θελησε να ανοιχτουν οι ομαδικοι ταφοι και να ξεθαφτουν απο τα χαντακια οπου ακομα βρισκονται τα κοκκαλα των θυματων μιας δικτατοριας στιγνης και απανθρωπης, απο της πιο μακροχρονες της Ευρωπης.

Αφισα σε καλεσμα συγκεντωσης υπερ του Γκαρθον, λεει "το να ερευνας τα εγκληματα δεν ειναι αδικημα"

Το εχω ξαναπει, αυτη η τοσο αντιφατικη χωρα ειναι με το ενα ποδι στο μελλον και με το αλλο στο παρελθον. Δυστυχως φαινεται οτι για καθε βημα που εχει κανει προς τα μπρος κανει δυο προς τα πισω και ειναι ξεκαθαρο (και αρκετα τρομακτικο) το ποσο βαθια ριζωμενη ειναι ακομα η δικτατορια στην ισπανικη κοινωνια και ειδικα σε καποιους τομεις (οπως η δικαιοσυνη).
Φυσικα αντιδρασεις υπαρχουν, ηδη κινητοποιουνται πολλες οργνανωσεις απο το εξωτερικο (που γνωριζουν τον Γκαρθον για τον αγωνα του να δικασει τον χιλιανο δικτατορα Πινοσετ και για αλλες του αποφασεις) αλλα και ντοπιες οργανωσεις αφιερωμενες στην αποκατασταση της ιστορικης μνημης, και απλοι ανθρωποι -η αλλη μιση Ισπανια δηλαδη.
Απο οτι φαινεται η ισπανικη transicion (η μεταβαση στη δημοκρατια) δεν παταει και πολυ γερα στα ποδια της για οσο θα στηριζεται σε ενα χωμα που απο κατω κρυβει χιλιαδες πτωματα και δυστυχως αυτη τη στιγμη η Δημοκρατια στην Ισπανια μεταφραζεται στην ελευθερια που εχουν ακροδεξιες οργανωσεις να στελνουν στο δικαστηριο εναν δικαστη που θελησε να ξεσκεπασει το παρελθον και να ανοιξει εναν απαραιτητο διαλογο για τις πληγες που ακομα πονανε την ισπανικη κοινωνια.

El mismo amor, la misma lluvia

2010-04-02T02:45:00.003+03:00

Ανατωτιεμαι πως γινεται οι σκηνοθετες της Αργεντινης που γνωριζω (Aristarain, Campanella) να κανουν κινηματογραφο με τετοιο τροπο, σα να εισχωρουν βαθια στα κυταρα και να διαλεγουν οχι οτι καλυτερο αλλα οτι πιο αληθινο κουβαλαμε σαν ανθρωποι. Την αναγκη για αγαπη, για εμπιστοσυνη, τον φοβο, την αποτυχια, την σκοτεινη πλευρα που ντρεπομαστε να δειξουμε σε οσους αγαπαμε, την ομορφια απο ενα χαμογελο ή ενα βλεμμα... Ετσι απλα!
Η ταινια του Juan Jose Campanella "El mismo amor, la misma lluvia" (1999) με μαγεψε αποψε!

Ο Ricardo Darin, ο πιο σαγηνευτικος ηθοποιος, ο καλυτερος ever σε ρολο ερωτευμενου.
Η Soledad Villamil γεματη γοητεια, ομορφια, γλυκυτητα... το πιο ταιριαστο ταιρι του, οπως και στο προσφατο καταπληκτικο El Secreto de sus ojos του ιδιου σκηνοθετη.
Ο Juan Jose Campanella, με το Οσκαρ πλεον αγκαλια, να παιζει για αλλη μια φορα με τις λεπτες αποχρωσεις του ερωτα, του φοβου, της προδοσιας... της πραγματικοτητας τελικα!
Ταινιες απ' αυτες που λαχταρας να δεις εχοντας ορεξη να αφεθεις, να μαγευτεις, να σε σαγηνευσουν...
Ταινιες με βλεμματα που ζηλευεις, με χαμογελα που σε λιγωνουν, με αστεια που θα μπορουσαν να λενε οι φιλοι σου, με δυσκολιες που εχεις νιωσει στο πετσι σου.
Ταινιες που τοσα χρονια το χολυγουντ προσπαθουσε να σε πεισει πως τις φτιαχνει καλυτερα απ'ολους και που επιτελους ανακαλυπτεις οτι ελεγαν ψεματα...
Ταινιες για χαζεμα που μιλουν ισπανικα με αυτην την απιστευτα γοητευτικη αργεντινικη προφορα!

Καλο Πασχα!

2010-03-29T00:48:00.000+03:00

Rodin (χωρις την Camille)

2010-03-24T21:37:00.003+02:00

Les Bourgeois de Calais

El Pensador

Φευγουν αυριο, αλλα θα μεινουν οι φωτογραφιες...

Θαμπα

2010-03-18T19:41:00.002+02:00

Οι δρομοι που ανοιγονται...

2010-03-10T15:11:00.000+02:00

Το μαθημα χτες με γεμισε παλι ιδεες και σκεψεις. Παρατηρεις τον κοσμο, τις αντιδρασεις, συναντας τα κλισε που εχει θρεψει η κοινωνια και πως αυτα εξαφανιζονται στη στιγμη απο ευστοχα επιχειρηματα. Διαφορετικες γυναικες, διαφορετικες ηλικιες, ισως διαφορετικες αποψεις, μεγαλο το ενδιαφερον της συγκλισης αλλα και της αποκλισης. Τυχη που μπορω να συμμετεχω στα μαθηματα. Οι πορτες που ανοιγονται, οι δρομοι που μακραινουν. Αποφευγω να σκεφτω την Ελλαδα. Βαζω στοχους εδω. Στοχους θετικους, οχι οπως εκανα μεχρι τωρα...

Την προηγουμενη εβδομαδα διαβασα μια δημοσκοπηση που εγινε εδω στην Zaragoza. Στην ερωτηση κατα ποσο οι κατοικοι της πολης ειναι ευχαριστημενοι με τη ζωη τους εδω ενα συντριπτικο και εντυπωσιακο 96, 4% απαντησε θετικα!!! Και γενικα los zaragozanos απαντησαν οτι βλεπουν θετικα (σε ποσοστα γυρω στο 65- 70%) τα θεματα σχετικα με το συστημα υγειας, διασκεδασης, ασφαλειας και παιδειας!
Σε εποχες κρισεις και γκρινια, ποσο παραξενο ακουγεται κατι τετοιο!!!

El secreto de sus ojos

2010-03-08T21:11:00.000+02:00

Οτι και να πω θα ακουστει λιγο, αυτο ειναι κινηματογραφος!
Enhorabuena για το Οσκαρ καλυτερης ξενογλωσσης ταινιας!!!

Η Zaragoza μου

2010-02-25T20:22:00.001+02:00

Σημερα το πρωι γυρνωντας απ' το μαθημα ειδα μαθητουδια (διαφορων ηλικιων) γυρω απο τον Στοχαστη του Rodin αλλα και γυρω απο αλλα αγαλματα του, καθισμενα καταχαμα με ενα μπλοκ ζωγραφικης ετοιμα να αποτυπωσουν την τεχνη που εβλεπαν μπροστα τους...

Χαμογελασα αλλα φυσικα η φωτογραφικη μηχανη χαλαει οταν πιο πολυ τη χρειαζεσαι

και ετσι δεν εχω φωτος καινουργιες να σας δειξω!

Αλλα εχουμε κι αλλη τεχνη εδω και καιρο στα μερη μας, κι ακομα δεν αξιωθηκα να παω.

Ειναι η εκθεση ζωγραφικης Selecta που οργανωνεται απο το Πανεπιστημιο της Zaragoza στο κτηριο Paraninfo και εχει ως υποτιτλο απο τον Picasso ως τον Greco

περισσοτερα εδω

Και θεωρω υποχρεωση μου να αναφερω τον μινι - κινηματογραφικο κυκλο που ετοιμαζει το Τμημα Νεων Ελληνικων του Πανεπιστημιου της Zaragoza και ειδικοτερα ο καθηγητης Μανολης Γιατσιδης.

Τρεις Ελληνικες Ταινιες,

ξεκινωντας απο τον Αλεξη Ζορμπα του Μιχαλη Κακκογιαννη αυτην την Παρασκευη 26 Φεβρουαριου,

συνεχιζοντας με το Ρεμπετικο του Κωστα Φερρη στις 12 Μαρτιου

και κλεινοντας με τον El Greco του Γιαννη Σμαραγδη στις 19 Μαρτιου.

περισσοτερες πληροφοριες εδω

Αναφερω αυτα μονο αν και καθημερινα ανακαλυπτω ολο και πιο πολλα που μου τραβαν την προσοχη και με χαροποιουν σ' αυτη τη πολη!!!

Καλα να περναμε και Καλο Σαββατοκυριακο...

Εδω

2010-02-17T15:06:00.000+02:00

Αφου ξεναγησα τους γονεις μου στην πολη μου, τριγυρισα μαζι τους σε μουσεια και αγορες και θαυμασα νεα τοπια, αφου χειροκροτησα τον εκπληκτικο Miguel Poveda σε ενα καταμεστο συναυλιακο χωρο μια παγωμενη νυχτα, αφου επαθα φαρυγγυτιδα και ωτιτιδα και ο γιατρος μου δε θελει πλεον να με βλεπει τοσο συχνα, αφου αρχισα τρια διαφορετικα μαθηματα που θα με πανε ως το καλοκαιρι, αφου... αφου... αφου...

περιμενω να απολαυσω τα γλυπτα του Auguste Rodin που απο σημερα 17 Φεβρουαριου μεχρι τις 25 Μαρτιου θα μας κανουν παρεα σε κεντρικοτατο δρομο της Zaragoza. Η εκθεση δρομου οπως λεγεται εχει περασει και απο αλλες ισπανικες πολεις και τελειωνει εδω το ταξιδι της επι ισπανικου εδαφους, κατι που με ενθουσιασε και με εκανε να το περιμενω για μερες... Δεν ειναι λιγο να εχεις τον Στοχαστη του Ροντεν δυο λεπτα απο το σπιτι σου...

Νουμερα που τρομαζουν, Ανθρωποι που φοβουνται

2010-01-30T02:19:00.000+02:00

Με αφορμη τις σκεψεις που μου γεννηθηκαν διαβαζοντας την πικρη και ντροπιαστικη ιστορια που αναδημοσιευσε το Μαρακι, επεσα επανω στην παρακατω ερευνα που δημοσιετηκε πριν καποιες μερες στην Ελευθεροτυπια ως προς το πως βλεπουν οι Ελληνες τους μεταναστες (αλλα και το αντιθετο). Την αντιγραφω εδω:
* Η συντριπτική πλειονότητα (79,3%) των ερωτηθέντων πιστεύει ότι ο αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλος, περισσότεροι του 50% των Ελλήνων θεωρούν την παρουσία των μεταναστών απειλή για τη χώρα, αν και αντίστοιχος αριθμός συναναστρέφεται καθημερινά με μετανάστες.
* Σε ποσοστό 57,5% πιστεύουν ότι οι μετανάστες έχουν συμπιέσει τους μισθούς αυξάνοντας την ανεργία των Ελλήνων, μόνο 34,3% αναγνωρίζουν τη συμβολή τους στην ανάπτυξη της οικονομίας και ένας στους δύο θεωρούν ότι οι μετανάστες επιβαρύνουν το ασφαλιστικό σύστημα.
* Ενας στους δύο εκτιμά ότι η παρουσία των μεταναστών απειλεί να αλλοιώσει την εθνική μας ταυτοτητα.
* Οτι οι μετανάστες αυξάνουν τη βία και την εγκληματικότητα απαντούν 74,5% και μόνο το 23,9% εκφράζει αντίθετη άποψη. Το 65,35% διαβεβαιώνουν ότι αισθάνονται ανασφαλείς στην πόλη τους, το 48% ότι απειλούνται τόσο από Ελληνες όσο και από μετανάστες, το 29,6% μόνον από μετανάστες και το 19% μόνον από λαθρομετανάστες.

* Το 29,3% θεωρούν ότι οι μετανάστες δεν πρόκειται ποτέ να ενταχθούν πλήρως και το 16,3% ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουν τις συνήθειες και την ταυτότητά τους.

* Περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες πιστεύουν ότι οι παράνομοι μετανάστες πρέπει να φύγουν από την Ελλάδα, 34,3% ζητούν να παραμείνουν και να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Ελληνες, το 8,9% θέλουν να επιστρέψουν στις χώρες τους και το 3,7% να παραμείνουν χωρίς δικαιώματα.
* Σύμφωνοι με την πρόσβαση των μεταναστών στην εργασία και την κοινωνική ασφάλιση δηλώνουν περισσότεροι από 7 στους 10 ερωτώμενους και 5 στους 10 συμφωνούν με την οικογενειακή συνένωση.
* Πάνω από 50% συμφωνούν ότι τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στη χώρα μας δικαιούνται ελληνικής υπηκοότητας ενώ στην άποψη αυτή αντιτίθενται 4 στους 10.

* Για το δικαίωμα ψήφου διαπιστώνεται διχογνωμία, με 49,9% να δηλώνουν υπέρ και 43,5% να διαφωνούν.
* Οκτώ στους 10 θέλουν η ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι στους μετανάστες να τιμωρείται και 7 στους 10 συμφωνούν με το σύνθημα «Ολοι διαφορετικοί - όλοι ίσοι».

Οι μετανάστες

* Οι μισοί μετανάστες δηλώνουν ότι απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα με τους Ελληνες και οι άλλοι μισοί όχι.

* Ενας στους δύο θέλει την ελληνική υπηκοότητα, 7 στους 10 ζητούν δικαίωμα ψήφου και 2 στους 5 πιστεύουν ότι το ελληνικό κράτος προσπαθεί να τους εντάξει με σεβασμό στην ταυτότητά τους.

* Ενας στους 10 δηλώνει ότι συναναστρέφεται με Ελληνες, 65% έχουν θετική γνώμη για τους Ελληνες, 4 στους 10 πιστεύουν ότι σε λίγα χρόνια θα έχουν γίνει Ελληνες και μόνον 28,1% χαρακτηρίζουν ρατσιστική τη συμπεριφορά των Ελλήνων *

Θελω να πω οτι αν και εχω υποψη μου οτι οι οικονομικες και πολιτικες εξελιξεις στην καπιταλιστικη Ευρωπη που ζουμε οσο πανε και χειροτερευουν, δε μπορω να μην δω την μεγαλη διαφορα που υπαρχει αναμεσα στη Ελλαδα και σε αλλες χωρες της Ευρωπης. Δεν ζουμε ολοι στην ιδια Ευρωπη, ουτε η Ευρωπη φτιαχτηκε για να εξυπηρετει ολους με τα ιδια μετρα και σταθμα. (Δυστυχως και αδικως) Δεν μπορω ομως να παραβλεψω οτι ο μεταναστευτικος νομος ας πουμε δεν ειναι σε τετοια απαρχαιωμενη κατασταση σε αλλες χωρες οπως ειναι μεχρι στιγμης στην Ελλαδα. (περισσοτερα βρηκα στο Βημα της προηγουμενης Κυριακης, δειτε εδω)

Στην Ισπανια (που τα νουμερα ολο και χειροτερευουν και που οι ανεργοι ξεπερνουν τα 4 εκ.) πριν λιγες μερες δημιουργηθηκε μια διαμαχη με την ειδηση οτι ο δημαρχος μιας πολης 40 χιλιαδων κατοικων της Καταλωνιας, συγκεκριμενα του Vic, ζητησε να ψηφιστει νομος που αφαιρει απο τους παρανομους μεταναστες (irregulares οπως ονομαζονται εδω) το δικαιωμα της δημοτικης εγγραφης. Τελικα ο δημαρχος αναγκαστηκε να παρει πισω την προταση αυτη, η οποια κριθηκε ως παρανομη. Δε θα σταθω στο πως και το γιατι ο δημαρχος του Vic προτεινε κατι τετοιο, θα σταθω σε αυτο που για καποιους στην Ελλαδα ακουγεται αρκετα παραλογο. Ναι, απ' οσο γνωριζω στην Ισπανια οχι μονο οι μεταναστες με χαρτια και δικαιωμα παραμονης στην χωρα αλλα και οσοι χαρακτηριζονται (λανθασμενα) παρανομοι, μπορουν χωρις κανενα προβλημα να γραφτουν στο δημο που κατοικουν και ετσι να μπορεσουν να εχουν δικαιωμα σε ιατροφαρμακευτικη περιθαλψη (οπως ο καθενας σε αυτη τη χωρα) και στο να στειλουν τα παιδια τους στο σχολειο.
Αντιγραφω απο κειμενο που πληροφορει τους μεταναστες για την εγγραφη τους στο δημο, οτι δεν χρειαζεται να φοβουνται γιατι δεν θα τους γινει ελεχγος.

¿Puedo empadronarme aunque no tenga papeles?

Si usted se encuentra en situación irregular no debe temer empadronarse en el Ayuntamiento correspondiente a su domicilio. El Ayuntamiento no realiza control sobre la legalidad o ilegalidad de las personas que residen en territorio español. El Ayuntamiento solo lleva un registro "El padrón", de las personas que habitan en su jurisdicción y verificar la situación en que se encuentran.

Δεν θεωρω οτι τα πραγματα ειναι εξαιρετικα καλα σε μια χωρα και ιδιαιτερα ασχημα σε μια αλλη.
Προφανως η ισπανικη κυβερνηση εχει καταλαβει και κανει πραξη την αναγκαιοτητα που υπαρχει για εργατικα χερια, ακομα περισσοτερο τωρα εν μεσω της κρισης (του καπιταλισμου;)
Ομως οπως προανεφερα δεν μπορω να εθελοτυφλω για τις τεραστιες διαφορες που υπαρχουν αναμεσα σε ευρωπαικες χωρες, φαινομενικα παρομοιας νοοτροπιας, γι' αυτο το θεμα, οπως και για πολλα αλλα. Και η διαμαχη που υπαρχει στην Ελλαδα αυτον τον καιρο για το μεταναστευτικο νομο που θελει να ψηφισει η νεα κυβερνηση, καθως και τα στοιχεια της παραπανω ερευνας μου προκαλουν διαφορα συναισθηματα μεταξυ του φοβου και της οργης.

Flamenco στη Zaragoza

2010-01-25T15:19:00.000+02:00

Οπως καθε χρονο περιπου τετοια εποχη, ο δημος της Zaragoza παρουσιαζει ενα πολυ ενδιαφερον προγραμμα για το festival flamenco 2010 ! Θα εχουμε λοιπον την χαρα και την τιμη να δουμε και να απολαυσουμε και εμεις εδω πραγματικο flamenco!

Ετσι αρχιζοντας απο τις 29 Ιανουαριου (ημερα γιορτης του San Valero προστατη της πολης)

με το Asi suena Jerez, περναμε στον Φλεβαρη οπου το μεγαλο γεγονος ειναι η συναυλια του μοναδικου Miguel Poveda, που θα παρουσιασει το νεο του δισκο Coplas de querer το Σαββατο 13 Φεβρουαριου! Επισης τον Μαρτιο θα γινει η αλλη μεγαλη συναυλια, αυτη του Pitingo, αν και για τους λατρεις του flamenco υπαρχουν ενα σωρο κι αλλα ενδιαφεροντα.

περισσοτερες πληροφοριες υπαρχουν εδω και εδω

Και φυσικα, como no, αφηνω και ενα τραγουδακι απο τον αγαπημενο μου Poveda

(οχι δε θα βαλω το A ciegas απο την ταινια του Almodovar)

ειναι το videoclip του Vente tu conmigo.

Ενα λαθακι....

2010-01-21T22:06:00.000+02:00

Αυτος ειναι ο Gaspar Llamazares, βουλευτης και μεχρι προτινως γενικος γραμματεας της ισπανικης αριστερας (Izquierda Unida) που ειναι ενωμενη οπως λεει και το ονομα της (κατι σαν το ΚΚΕ και το Συνασπισμο μαζι στο αντιστοιχο της Ελλαδας).

Και αυτο κατω αριστερα ειναι το ψηφιακο προσωπο του Osama Bin Laden που εφτιαξαν οι ειδικοι του FBI με βαση τα χαρακτηριστικα του προσωπου του ισπανου πολιτικου.

Συμφωνα με το FBI, οι ειδικοι εψαξαν στο google και ειδαν οτι ενας ισπανος πολιτικος της αριστερας θα μπορουσε να μοιαζει με το πως ειναι τωρα ο διασημος τρομοκρατης. Πηραν λοιπον τα χαρακτηριστικα του και τα επεξεργαστηκαν ψηφιακα και υστερα ενας απο αυτους το εδωσε στη δημοσιοτητα. (;;;;;)
Φυσικα ο Llamazares δεν το πηρε καθολου στα αστεια το θεμα και οπως ειναι αναμενομενο ζητησε εξηγησεις απο την αμερικανικη κυβερνηση. Οι δικαιολογιες και οι συγνωμες που ψελισε ανθρωπος της αμερικανικης πρεσβειας της Ισπανιας δεν ειναι αρκετες για να κλεισουν την υποθεση. Ο ισπανος πολιτικος πιστευει πως δεν ειναι τυχαιο οτι τον διαλεξαν για κατι τετοιο και αναρωτιεται αν υπαρχουν λιστες με ονοματα ευρωπαιων αριστερων στο FBI. Απαιτει να γινει ερευνα για το θεμα και οπως ειπε δεν ειναι η πρωτη φορα που γινεται κατι τετοιο, στο παρελθον ειχε χρησιμοποιηθει ξανα η εικονα του για την ερευνα ενος αλλου τρομοκρατη απο την Συρια. (Αριστερος και με μουσι, μεγαλη επιτυχια!)
Εδω το αναφερει και το CNN
Τα συμπερασματα δικα σας, συντροφοι!!!!

Βολτα

2010-01-16T02:44:00.000+02:00

Στο κατω μερος φαινεται γραμμενη η λεξη ΚΩΜΩΔΙΑ σωστα;

Ειναι η Θαλεια, η μουσα της κωμωδιας που στεκεται σε μια πλατεια στη Zaragoza και κοιταει τα παιδια να παιζουν μπαλα...

Σημερα ειχα τη χαρα να γνωρισω μια Ισπανιδα καθηγητρια αρχαιων ελληνικων

που αγαπαει πολυ την Ελλαδα, την επισκεπτεται με καθε ευκαιρια τα τελευταια 20 χρονια

και μιλαει μια χαρα τα νεα ελληνικα!

Καλη χρονια!!!

2010-01-07T20:07:00.000+02:00

Καινουργια χρονια, η Ελλαδα ηλιολουστη,

καποιοι φιλοι παραμενουν εκει, καποιοι αλλοι οχι,

γενικα περασαμε πολυ καλυτερα απο οτι περιμεναμε!!!

Ευχομαι σε ολους να εχουμε μια καλη χρονια

γεματη υγεια

και δυναμη,

δημουργικοτητα

και αγαπη!!!

Να ειστε ολοι καλα!

Καλες γιορτες σε ολους!

2009-12-23T22:30:00.001+02:00

Καθε φορα μοιαζει πιο δυσκολο

να αφησω αυτη τη χωρα που ειναι πια το σπιτι μου

για να παω σε μια αλλη χωρα απ' την οποια καταγομαι!!!

Σας ευχαριστω ολους για τις ευχες σας!

Σας ευχομαι να περασατε οσο πιο ομορφα γινεται με πολυ αγαπη και υγεια (παντα!)

Feliz Navidad

Γιορτες στην πολη...

2009-12-21T21:43:00.003+02:00

Ενα βραβειο κι Ενα Βιβλιο

2009-12-11T14:30:00.000+02:00

Διακοπτουμε το προγραμμα μας για να ανακοινωσουμε την απονομη ενος βραβειου!!!

Η νεα φιλη Veronica μου εκανε την τιμη να μου χαρισει αυτο το βραβειο που αφορα τα βιβλια!!!

Αλλα δεν ερχεται μονο του, για να παραμεινει πρεπει να κανω και εγω κατι...

Να αναρτησω την εικονα του βραβειου!

Aqui esta λοιπον:

Να ευχαριστησω την καλη φιλη που μου το εδωσε!

Muchisimas gracias Veronica!!!

Να δωσω το βραβειο (οχι το δικο μου, αυτο που τους αναλογει...) σε αλλους φιλους bloggers!

Βραβεια λοιπον για τους:

Fmotis

Ndn

Juanita La Quejica

La Pasion Griega

Και φυσικα να πω γιατι μου αρεσει να διαβαζω...

Μ' αρεσει να διαβαζω για να χανομαι στις ζωες των αλλων, να ανακαλυπτω, να ταξιδευω και για να αλλαζω προσωπα χωρις να χανω το δικο μου...

Και με την ευκαιρια να αναφερθω και στο βιβλιο που διαβαζω αυτη τη στιγμη,

λεγεται El Pais de Miedo

και ειναι του Isaac Rosa,

με ενδιαφερει παρα πολυ το θεμα του

και θα σας πω περισσοτερα οταν το τελειωσω...

Σκεψεις, Αποστασεις και Αντιθεσεις

2009-12-10T14:25:00.003+02:00

Περπαταω στους δρομους και νιωθω πολυ ομορφα ζωντας σε αυτη τη πολη. Μετα σαν τραγουδι που σταματαει αποτομα, σκεφτομαι οτι αυτη η πολη ειναι σαν μια μια μπαλα απο αυτες που τις κουνας και χιονιζει... Το τι γινεται πιο εξω δε φτανει ευκολα ως εδω... Στην Ελλαδα παλι πορειες, διαδηλωσεις, μεμονωμενα περιστατικα, διαστρεβλωση απο τα μμε - με πονανε ολα αυτα, κοιταζω γυρω μου, κανενας δε φαινεται να ενδιαφερεται. Οχι οτι εδω δεν υπαρχουν προβληματα. Αλλα εδω δεν υπαρχει αστυνομοκρατια στους δρομους. Ουτε ειναι φυσιολογικο να κανεις τη βολτα σου, τα ψωνια σου ή να πηγαινεις στη δουλεια σου και να περνας διπλα απο οπλοφορους αστυνομικους. Ουτε μυριζεις στον αερα δακρυγονα οπως συμβαινει συχνα οταν περπατας στους δρομους της Αθηνας. Εδω ειναι εως και δυσκολο να εξηγησεις το τι συμβαινει στην Ελλαδα... Κι ομως προς μεγαλη μου εκπληξη διαβαζω σχολια ισπανων που θαυμαζουν την ικανοτητα καποιων ελληνων να εξεγειρονται, που θεωρουν υγιες απεναντι σε ενα διεφθαρμενο κρατος που δεν εχει αφησει τιποτα ορθιο να γινονται διαδηλωσεις και να μην βασιλευει ο φοβος... Αντιγραφω αυτο το μηνυμα απο σχετικο αρθρο της El Pais για τα τελευταια γεγονοτα στην Ελλαδα. Los españoles siempre criticamos a los que intentan cambiar algo porque nos ofende darnos cuenta de que nos hemos convertido en un pueblo de cobardes...

(Οι Ισπανοι παντα κριτικαρουμε οσους προσπαθουν να αλλαξουν κατι γιατι μας προσβαλει οταν καταλαβαινουμε και εχουμε μετατραπει σε εναν λαο δειλων ανθρωπων...)

Εχει πολλες προεκτασεις αυτο που συμβαινει τα τελευταια χρονια (δε θα πω απο περυσι γιατι η κατρακυλα ειχε αρχισει απο πριν και για καποιους ηταν ισως και αναμενομενες οι εξελιξεις...) Υπαρχουν οσοι τα βλεπουν μονο στο εδω και τωρα... η επετειος απο το θανατο (οπως λενε!!!) του Αλεξη, οσοι εκμεταλευονται την κατασταση και κανουν μπαχαλα, οι αστυνομικοι που προσπαθουν να κανουν τη δουλεια τους και μερικοι απ' αυτους κανουν λαθη, η νεα κυβερνηση που ακομα δεν ειχε χρονο να αντιδρασει...

Αναρωτιεμαι να γελασω ή να κλαψω; Παντα καποιοι εκμεταλευονται την κατασταση, αυτη την επετειο, την αλλη του πολυτεχνειου... μα τι θελετε δε καταλαβαινω; Να φερονται ολοι οπως προσταζει ο ισχυρος; Να καταργησουμε τις πορειες, τις διαδηλωσεις, να καθεται ο καθενας σπιτι του και να κοιταει τη δουλεια του; Η' να κρινει απο τον καναπε;

Και υπαρχουν και οι αλλοι που το βλεπουν σαν μια συνεχεια της ιστοριας. Θα σκοτωσει υπαλληλος του κρατους ενα νεαρο παιδι (ή οποιονδηποτε) και δεν θα υπαρξει αντιδραση; Θα εχει περασει ενας χρονος χωρις να εχει γινει η δικη και θα μας ξαφνιαζουν οι διαδηλωσεις; Η' μηπως μπορει το κρατος να αυθαιρετει (το κρατος που υποτιθεται οτι εχει φτιαχτει για να προστατευει και να εξυπηρετει τον πολιτη και που ειναι αυτο που υποτιθεται οτι πρεπει να δινει δικαιες λυσεις και ισες ευκαιριες) και ο πολιτης να καθεται και να τ' ανεχεται ολα;

Προσωπικα παντως, για να το πω πολυ απλα, αν μου δειξουν μια οικογενεια που ενας απο τους μεγαλους σκοτωσε εναν ανηλικο και οι υπολοιποι ξεσηκωθηκαν ενανατιον των μεγαλων και των ισχυρων και θα το καταλαβω και θα το δικαιολογησω. Και θα ψαξω να βρω τι εφταιξε στους μεγαλους κι οχι απλως στην αντιδραση των μικρων! Κατι αλλο δε νομιζω να ειναι υγιες...

Εικονες

2009-12-02T20:43:00.002+02:00

Ειναι Δεκεμβρης ξανα,

ζω σε μια πολη

και ισως δεν υπαρχουν μονο λογια

για οσους θελουν να επικοινωνησουν...

Nos vemos allí fuera...

2009-10-31T00:39:00.002+02:00

Εδω και καιρο δεν εχω να πω τιποτα αξιολογο.

Κι επειδη εκτιμω τις λεξεις οπως και τη σιωπη,

θα λειψω για λιγο,

θα τα πουμε εκει εξω...

Οπως παντα για το δρομο αφηνω αυτο...

Τίποτα δε χάθηκε
ποτέ από κανέναν
ούτε ένα αστέρι
δε ξεστράτισε ποτέ.

Κανένας δεν υπέφερε
για πάντα στα χαμένα
κανείς δεν πέθανε ποτέ
ωραίε μου εαυτέ.

Κι αν είναι λόγια δύσκολα
είναι τ' αγαπημένα
κι αν τα πιστεύεις γεια χαρά
και φεύγω ήσυχα.

Τίποτα δεν πέρασε
ούτε και θα γυρίσει
όλα συμβαίνουν τώρα
όλα σε μια στιγμή.

Παράφορη εποχή
κι η μέρα όμορφη
η μέρα δύσκολη
μια πρόκληση ζωής
αθάνατοι θνητοί.

Ψιθυροι...

2009-10-19T21:19:00.003+03:00

Ειναι φορες που σε κυριευει το αγχος και τιποτα δεν σου φαινεται ευκολο.
Κι ειναι φορες που ολα φαινονται απλα κι σε ευχαριστει η καθε λεπτομερεια.
Ειναι φορες που η γιορτη ειναι εκει εξω και δε σου κανει καμια αισθηση.
Κι ειναι φορες, που λιγο πριν τα μεσανυχτα, αρχιζουν τα πυροτεχνηματα,
ντυνεσαι βιαστικα και βγαινεις να δεις το τελος της γιορτης.
Ειναι φορες που ολο σκεφτεσαι ταξιδια και διανυεις χιλιαδες χιλιομετρα μες το κεφαλι σου.
Κι ειναι φορες, που στεκεσαι σε ενα σημειο...

κι αυτο σου φτανει.

Αυτα τα λογια θα μπορουσαν να ειναι η μουσικη του Arvo Part ή απλως μια εικονα...

Ταξιδιαρικο

2009-10-11T15:10:00.017+03:00

Βρηκα λιγο ησυχια και ευκαιρια για ξεκουραση (γιατι εχουμε γιορτες αυτες τις μερες εδω στη Zaragoza) αν και ακομα δεν εχω μπορεσει να καταλαβω (και να δεχτω) ολα οσα μας εχουν τυχει σχετικα με την μετακομιση (ακομα δεν εχουμε γκαζι και δε μπορουμε να κανουμε ενα μπανιο της προκοπης αλλα ειπα δε θα γκρινιαξω...)
Αυτες τις μερες σκεφτομαι πολυ την Ελλαδα και θυμαμαι τι ωραια που περασαμε το καλοκαιρι στις διακοπες μας... (μου βγηκε σαν αμυνα για να μπορεσω να αντιμετωπισω την πραγματικοτητα) Ειναι σαν εκεινες τις φορες που εκτιμας κατι που μολις εχει τελειωσει και που ισως την ωρα που το ειχες δεν το εκτιμησες αρκετα... Μια γλυκια μελαγχολια και πολλες εικονες σαν κι αυτες...

Η ηρεμη και λιτη ομορφια της Σικινου

Η "δικια μου" πολυαγαπημενη Ιος τωρα εμοιαζε διαφορετικη

Η αποκαλυπτικη Αναφη

που δεν προλαβαμε να χορτασουμε

Και το ενα βραδυ στην Οια της Σαντορινης

που εβαλε τα πραγματα στη θεση τους...

Κι υστερα, ξαφνικα... Ναυπλιο!

Καπως ετσι, ελπιζω να συνεχιστει το ταξιδι...

Λες και δε το ξερες...

2009-10-09T11:18:00.004+03:00

Η Πόλις

Είπες: «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

La ciudad

Dices: "Iré a otra tierra, hacia otro mar
Otra ciudad ha de hallarse mejor que ésta.
Todo esfuerzo mío es una condena escrita:
Y está mi corazón -como un cadáver sepultado.
Mi espíritu hasta cuándo permanecerá en este marasmo.
Donde mis ojos vuelva, donde quiera que mire
oscuras ruinas de mi vida veo aquí.
donde tantos años pasé destruí y perdí".

Nuevos lugares no hallarás, no hallarás otros mares.
La ciudad te seguirá . Vagarás
por las mismas calles. Y en los mismos barrios te harás viejo
y en estas mismas casas encanecerás.
Siempre llegarás a esta ciudad. Para otro lugar -no esperes-
no hay barco para ti, no hay camino
Así como tu vida la arruinaste aquí
en este rincón pequeño , en toda la tierra la destruiste.

Μια αισθηση/Μια αγκαλια

2009-09-27T18:58:00.002+03:00

Κυριακη απογευμα,

ενα σπιτι γεματο κουτες και βαλιτσες

μια γλυκια παραλυση

σαν κι αυτη που εμφανιζεται

οταν εχεις περασει το μεσημερι τρωγοντας και πινοντας μαζι με φιλους

μια αισθηση οτι ολα θα πανε καλα,

αν και

αυριο αφηνεις αυτο το σπιτι,

αποχαιρετας αυτη τη μικρη πολη,

αυτου του ειδους τη ζωη

και φευγεις για κατι αλλο

(...καλυτερο).

Χαιρομαι που ακομα κι αν αργησαμε και παρ'ολη την πιεση και το αγχος, δεν χασαμε την ελπιδα και τελικα βρηκαμε το σπιτι που θελαμε, μας εκανε αμεσως κλικ, οπως συμβαινει παντα με τη ζωη, οσο κι αν ψαχνεις, οσο κι αν υπολογιζεις, οσο κι αν συγκρινεις, ερχεται η στιγμη που μια αισθηση ειναι πιο αποκαλυπτικη απο ολους τους υπολογισμους του κοσμου.

Μια αισθηση...

Μια συναυλια...

Μια γιορτη...

Μια αγκαλια...

Μερικες λεξεις...

Αυτο το video (που δεν ακουγεται, ουτε βλεπεται πολυ καλα) ειναι ενα μικρο κομματι απο την οργιαστικα γλυκια συναυλια του Javier Corcobado στη Zaragoza. Ημουν εκει (δεν εχω τραβηξει εγω το video) το χαρηκα, το γιορτασα και εχω να πω οτι αυτο το τραγουδι ειναι απο τα καλυτερα που εχω ακουσει ποτε στη ζωη μου... A disfrutar!

Μικρη Διακοπη λογω Μετακομισης...

2009-09-14T11:04:00.006+03:00

UPDATE

Σας ευχαριστω ολους για τις ευχες σας αλλα δημιουργηθηκε ενα προβλημα και τελικα δεν εχουμε ακομα σπιτι!!! Ο ιδιοκτητης (ή οτι ηταν τελικα αυτο το ατομο) αντεδρασε με γελοιο τροπο σε καποιες ερωτησεις, μας εκανε ασχημη εντυπωση μιλωντας υποτιμιτικα και υστερα αρνηθηκε να μας επιστρεψει την προκαταβολη. Τα πραγματα εξελιχθηκαν ασχημα, παραλιγο να ερθει η αστυνομια και αν και τελικα την προκαταβολη την πηραμε, επρεπε εν τω μεταξυ να παγωσουμε την μετακομιση και την παραδοση των επιπλων καθως και αλλα πρακτικα θεματα.

Ειμαστε καπως καταβεβλημενοι απο ολα αυτα αλλα δεν εχουμε αλλη επιλογη... συνεχιζουμε να ψαχνουμε σπιτι...

Το σπιτι βρεθηκε!!! Τωρα μενει να μπουμε μεσα και να αρχισουμε να το ζουμε και να το χαιρομαστε! Αλλα φυσικα πρεπει να περιμενουμε μεχρι να μας συνδεσουν το τηλεφωνο, να βαλουν το ιντερνετ και βεβαια να κανουμε την μετακομιση! Το σπιτι ειναι χωρις επιπλα, οποτε για πρωτη φορα θα επιπλωσουμε το σπιτακι μας οπως θελουμε εμεις!
Ελπιζω συντομα να ειμαι σε θεση να σχολιασω και αλλα πραγματα περα απο το μικροκοσμο μου! Θυμηθηκα ενα παλιο τραγουδακι και το αφιερωνω σε οσους συνεχιζουν να βολταρουν στην γειτονια μου...

Ε, οχι... (μανιφεστο!)

2009-09-02T23:33:00.005+03:00

Συνεχιζεται το ψαξιμο για το σπιτι αλλα το προβλημα εχει γινει τωρα λιγακι πιο περιπλοκο. Ενω αρχισαμε να βρισκουμε μερικα σπιτια που μας αρεσουν ειπαμε να ρωτησουμε τι ειναι αυτη η φρασουλα που μας λενε καθε φορα οτι ειναι απαραιτητο: aval bancario obligatorio!
Οι "αγαπητοι" λοιπον ιδιοκτητες για να σου νοικιασουν το "πολυτιμο" διαμερισματακι τους (συνηθως 45τ.μ. - 650 ευρω) ζητανε εκτος απο το ενοικιο και μια ή δυο εγγυησεις και μια ποσοτητα χρηματων να υπαρχει στην τραπεζα παγωμενη μονο γι' αυτους σε περιπτωση που συμβει κατι... Μπορει να ειναι 2, 3 ή περισσοτερες χιλιαδες ευρω, τα οποια αν τα εχεις ηδη η τραπεζα φροντιζει με ενα μικρο αντιτιμο (φορους) να παγωσει το ποσο για το ενδεχομενο που δεν θα εχεις να πληρωσεις το ενοικιο. Αν βεβαια δεν εχεις αυτο το ποσο, η τραπεζα μπορει να σου δανεισει (με ενα αντιτιμο φυσικα) και μετα θα πρεπει να το ξεπληρωνεις. Δηλαδη ο ενοικιαστης αντιμετωπιζεται σαν a priori εγκληματιας-κλεφτης που δε θα μπορει να πληρωσει το ενοικιο -ακομα κι αν ξερουνε οτι εχει μονιμη εργασια και σταθερο μισθο- και θελει οπωσδηποτε να τους εκμεταλευτει. Ποτε εγινε ετσι ο κοσμος μας;

-κι αυτο τι ειναι; -το βασικο υπνοδωματιο

Η Ισπανια δεν εχει απο οτι φαινεται καθολου καλη σχεση με τα ενοικια, μιας και ολοι με την πρωτη ευκαιρια εσπευσαν να αγορασουν ενα σπιτακι ξεχνοντας οτι θα ανηκει στην τραπεζα μεχρι να το ξεπληρωσουν (σε 20, 30, 40... χρονια!) και τωρα παραπονιουνται γιατι δεν μπορουν να πληρωσουν την υποθηκη τους. Φανταστειτε τι γινεται οταν ενας νεος ανθρωπος θελει να ανεξαρτητοποιηθει και να ζησει μονος του, εχει να σκεφτει εκτος απο το αν τα βγαζει περα με τον μισθο που παιρνει (πανω απο 11 εκατομυρια ισπανοι εχουν ενα μισθο κατω απο χιλια ευρω, γι' αυτο και ονομαζονται mileuristas) και τι εγγυησεις θα δωσει στον ιδιοκτητη. Ουσιαστικα αυτο που θελει ο ιδιοκτητης ειναι να εχει το ενοικιο προπληρωμενο στην τραπεζα για να εχει το κεφαλι του ησυχο. (Μονα ζυγα δικα τους δηλαδη). Φανταζομαι οτι αυτο ξεκιναει απο το φοβο οτι θα του καταστρεψουν το σπιτι (σε ποσα ενοικια πραγματικα εχει χασει ο ιδιοκτητης θα ηθελα να ξερω!) και δεν θα μπορει να αντιδρασει αλλα ισως δε ξερει οτι ακομα και με την εγγυηση μπορει να βρει τον μπελα του, γιατι μπορει ο ενοικιαστης να σταματησει να πληρωνει οποτε θελει μιας και το ενοικιο ειναι ηδη πληρωμενο για δυο, τρεις ή παραπανω μηνες... Και οταν τελειωσει η εγγυηση, τι;;;

Να σημειωσω οτι τα περισσοτερα απο τα σπιτια που ειδαμε δεν αξιζουν καν τα χρηματα που ζητανε και ενω αυτη τη στιγμη ειμαστε σε κατασταση εκτακτης αναγκης γιατι δεν εχουμε βρει που να μεινουμε εκει και σε λιγο θα πρεπει να αφησουμε το σπιτι μας εδω, πρεπει εκτος απο τα ταξιδια που κανουμε πανω κατω απο τη μια πολη στην αλλη και τα ξενοδοχεια και τα ραντεβου, να περιμενουμε αν και ποτε η τραπεζα θα μπορει να μας δει, να τσεκαρει την περιπτωση μας και να μας δωσει την οποια εγγυηση ζηταει ο ιδιοκτητης. Και στον ενοικιαστη ποιος θα εγγυηθει; Γιατι απο τοτε που ειμαι εγω δυο φορες που αφησαμε καποιο σπιτι και τις δυο, ο ιδιοκτητης δεν επεστρεψε την εγγυηση που ειχε παρει και χωρις κανενα ιδιαιτερο λογο!

"Το να εχεις σπιτι δεν ειναι πολυτελεια, ειναι δικαιωμα"

Αλλα βεβαια ειχα ξεχασει οτι ζουμε σε εναν κοσμο αδικο και φτιαγμενο ειδικα για τους εχοντες! Ομως -μετα απο διεξοδικη συζητηση με τον καλο μου- αποφασισαμε πως σε οποιο σπιτι μας ζητανε εγγυηση τραπεζης θα λεμε οτι δε μας ενδιαφερει! Ναι, θα αργησουμε να βρουμε σπιτι, ναι, θα ταλαιπωρηθουμε κι αλλο, το ξερω. Αλλα σ' αυτο το ανηθικο σχεδιο εναντιον των απλων ανθρωπων αρνουμαι να συμμετεχω. Αρνουμαι να παιξω το ρολο του καημενου του ενοικιαστη, που επειδη εχει αναγκη να μεινει σε ενα σπιτι, ο ιδιοκτητης και η τραπεζα τον εχουν δεμενο με καθε τροπο. Ειναι θεμα αρχης.

Γιατι αργα ή γρηγορα κατι θα βρουμε και θα τα ξεχασουμε ολα αυτα, αλλα τουλαχιστον δε θα κοιμομαστε το βραδυ με το αγχος της προπληρωμενης ζωης και του ξεπουληματος σε αυτους που δεν τους φτανουν οσα εχουν και ολο ζηταν κι αλλα, κι αλλα, κι αλλα....

Συνεχιζοντας το ψαξιμο...

2009-08-30T10:22:00.002+03:00

Οταν σκεφτομουν να αρχισω αυτον τον δευτερο κυκλο στο καινουργιο αυτο μπλογκ ηθελα να μιλησω για πολλα διαφορετικα πραγματα (κατι που φανταζομαι καποια στιγμη θα κανω) αλλα αυτη τη στιγμη ειναι αδυνατον να σκεφτω οτιδηποτε αλλο εκτος απο το να βρουμε το καταλληλο σπιτι στη Zaragoza. Τα πραγματα ηταν καπως ζορικα αυτες τις μερες, επρεπε να μενουμε σε ξενοδοχειο απο το οποιο καναμε ποδαροδρομο καθε μερα για να δουμε κι αλλα διαμερισματα, για να βρουμε κι αλλα τηλεφωνα, για να βρεθουμε ισως πιο κοντα σ' αυτο που θελουμε. (βλεπεις Χρυση Ευκαιρια στη Zaragoza δεν εχουνε!)
Μεχρι αυτη τη στιγμη δεν εχουμε βρει κατι και ισως εχουμε μπερδευτει λιγο για το τι θελουμε! Ειμαστε και περιεργοι ανθρωποι, γνωστο αυτο! Ειναι και τα σπιτια στη Zaragoza λιγακι ακριβα και με ενα στυλ που δε μας πολυ αρεσει. Υπαρχουν δηλαδη δυο ειδη: αυτα που ειναι διακοσμημενα με τα επιπλα του παππου και μολις μπαινεις μεσα κανεις ενα ταξιδι πισω στο χρονο και τα υπολοιπα, μερικα απο τα οποια ειναι συμπαθητικα αλλα ή ειναι πολυ ακριβα ή αρκετα μικρα. Και να φανταστειτε οτι εχουμε βαλει οριο γυρω στα 600 ευρω το μηνα. Και μενει πολυ λιγος χρονος μεχρι να ερθει ο Σεπτεμβρης! Περασαμε και απο μερικα μεσιτικα γραφεια να δουμε τι παιζει αλλα η αληθεια ειναι οτι υπηρχε μια απογοητευση, τα περισσοτερα δεν ειχαν κατι ενδιαφερον να μας δειξουν και επισης μας κοιταζαν περιεργα οταν τους λεγαμε το ποσο που μπορουμε να διαθεσουμε, δεν τους φαινοταν αρκετο! Δε καταλαβα γιατι... Υπηρχε βεβαια ενα που μας αρεσε αλλα ειναι μικρο, τοσο μικρο που καλα καλα δε χωραμε εμεις και τα πραγματα μας! Και ενα αλλο που ηταν σε ενα εντυπωσιακο κτιριο αλλα ηταν χωρις επιπλα και η τιμη του ηταν ηδη ανεβασμενη! Πρεπει να συνεχισουμε να ψαχνουμε αλλα ειναι λιγο πιο δυσκολο απ΄οτι περιμενα... (Μαρακι, δε ξεχνω οτι εσυ που ψαχνεις για Μαδριτη ειναι ακομα πιο περιπλοκο!!!)
Εν τω μεταξυ, προσπαθω μεσα σε ολο αυτο το ψαξιμο να μην ξεχναω και τους λογους που ηθελα τοσο πολυ να ζω στη Zaragoza! Ευκαιριες για δουλεια, σεμιναρια, μαθηματα, συναυλιες, θεατρο, μαγαζια, βολτες με το ποδηλατο μου (σε ισιους δρομους!) Εχοντας τα αυτα στο μυαλο μου, σκεφτομαι ποιο θα ειναι αραγε το σπιτι (και που θα βρισκεται, και πως θα ειναι) απο το οποιο θα ξεκινησουμε την Παρασκευη, 18 Σεπτεμβριου να παμε στο Casa de Loco να δουμε για αλλη μια φορα τον Javier Corcobado live να τραγουδαει μεταξυ αλλων και αυτο:

Νεο σπιτι και κυριολεκτικα...

2009-08-25T10:00:00.002+03:00

Μια καινουργια ζωη λοιπον αρχιζει,
και μαζι αρχιζουν και πολλα αλλα πραγματα.
Απο Σεπτεμβρη θα ειμαι επισημος κατοικος της Zaragoza, μιας και η πολυποθητη μεταθεση του συντροφου μου ηρθε την πιο καλυτερη στιγμη. Ετσι ισως και για μενα εκει τα πραγματα γινουν πιο ευκολα και πιο δημουργικα!
Μεχρι τοτε ομως εχουμε πολλα να κανουμε και ηδη ψαχνουμε σπιτι για τη μετακομιση μας! Σας αφηνω ενα δειγμα απο την ομορφη πρωτευουσα της Αραγονιας, οπως το ανεβασε ενας φιλος στο ispania.gr (η μουσικη που ακουγεται ειναι της πολυ γλυκιας και ενδιαφερουσας Amaral)

Bienvenidos!!!

2009-08-24T01:34:00.007+03:00

Καλως σας βρισκω στο νεο μου σπιτι!!!